Հարություն ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆ. Մի՞թե կիսելյովներին պատասխանելու լավագույն հարթակը Ֆեյսբուքն ու մի քանի կայքերն են

Եկեք Կիսելյովին հանգիստ թողնենք և ինքներս մեր դարդով տապակվենք: Դմիտրի Կիսելյովի հետ կապված այս ողջ իրարանցումը շատ նման է «դռան դիմաց հաչող քուչիկի» պատմությանը: Ով ասես՝ վերլուծական գրեց, ով ասես՝ քննադատեց: Է՛լ «Կրեմլի խոսնակ», է՛լ «Պուտինի մերձավոր» , է՛լ «քաչալ շուն», է՛լ «գող փիսո», է՛լ չգիտեմ թե ինչ: Իսկ իրականում ո՞վ է Դմիտրի Կիսելյովը, և ինչո՞ւ են նրա առջև կարմիր գորգ «փռում»: Եթե Կիսելյովը Հայաստանի էլիտայի համար ցանկալի անձ չլիներ, նա իրեն այդպիսի սանձարձակություն թույլ չէր տա: Հայաստանում պայքարը «կիսելյովների» կողմնակիցների և ազգային մտածողության կրողների միջև է , բայց որտեղի՞ց առաջացան այդքան «կիսելյովամետներ»: Նրանք կան, այո, իսկ որտե՞ղ են նրանք, ովքեր կարող էին և պետք է պատսախանեին Կիսելյովին հենց կիսելյովների դաշտում: Մի ժամանակ մենք էլ ունեինք մեր մեկնաբանական դպրոցը, որի խոսքը կշիռ ուներ: Հիմա որտեղ ե՞ն նրանք: Ինչո՞ւ ոչնչացրեցինք այդ դպրոցը, ինչո՞ւ նրանք, ովքեր ունեին սեփական կարծիք, վերլուծելու կարողություն, ծանրակշիռ խոսքի կրող էին, դուրս շպրտվեցին դաշտից՝ տեղը զիջելով ներքին սպառման համար ծղրտացող (վերլուծող) մեկնաբաններին: Արդյո՞ք ներսի վտանգն ավելի շատ էր, քան արտաքինը: ԵՎ մի՞թե կիսելյովներին պատասխանելու լավագույն հարթակը Ֆեյսբուքն ու մի քանի կայքերն են:

Մեկնաբանություններ